Η “δημοκρατία” του γυμνού

Το κακό με το γυμνό είναι ότι πρέπει να το συνοδεύει πάντα μια δικαιολογία, για να μην έχει κάποιου είδους ρετσινιά. Αλλιώς θεωρείται εν δυνάμει ή στ’ αλήθεια πορνό. Επικίνδυνο “ηθικά”…Στη μπανιέρα είναι απαραίτητο. Στο σεξ εν μέρει. Στην τέχνη το βουλώνουν όλοι, ειδικά αν πρόκειται για έργα καλλιτεχνών που τους αναγνωρίζουν όλοι ως πραγματικούς καλλιτέχνες. Στην παραλία “προβλέπεται” επίσημα μόνον αν επιτρέπεται από τον δήμο, την κοινότητα ή τον ΕΟΤ (κάνω λάθος;) και μόνον εντός σχεδόν περιφραγμένου – κυριολεκτικά ή μεταφορικά – χώρου.

Στην περίπτωση που θέλεις να ζεις γενικά γυμνός υπάρχει πρόβλημα. Αν πεις ότι γουστάρεις να κυκλοφορείς χωρίς ρούχα, γιατί τη βρίσκεις με τα βλέμματα των άλλων, το έχεις χάσει το παχνίδι. Και καλώς έτσι. Αν πεις ότι σου αρέσει η αίσθηση της ελευθερίας, ότι δεν νιώθεις ενοχές για το γυμνό σου σώμα και όλα αυτά, σε κοιτάνε κάπως…Και δεν πα’ να λες ό,τι θέλεις για την ηθική σου ακεραιότητα…

Υπάρχουν site στο διαδίκτυο – τα επισκέφθηκα παλαιότερα και δεν θυμάμαι διευθύνσεις – που μιλάνε για “nude way of life”, “nude recreation”, για την ελευθερία που σου δίνει η γύμνια, για τα καλά που προσφέρει στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών (!) και άλλα τέτοια. Είμαι λιγάκι δύσπιστη, γιατί τέτοιες ρήσεις μου θυμίζουν σχεδόν αυτόματα αυτές τις σύγχρονες αιρέσεις, με τους “δασκάλους” και τους “masters” και τους οικισμούς τους, όπου εφαρμόζουν πιστά το “φιλοσοφικό” τους πρόγραμμα οι ίδιοι και οι μαθητές / “πιστοί” / οπαδοί τους.

Διαφωνώ δε όλο και περισσότερο με επιχειρήματα του στυλ “γυμνοί και γυμνές είμαστε όλοι και όλες ίσοι και ίσες”, με την έννοια ότι απαλείφεται ο διαχωρισμός των ανθρώπων με βάση τα ρούχα : δεν διακρίνεις φτωχό από πλούσιο, εργάτη από επιχειρηματία, οικοδόμο από χρηματιστή κτλ. Η γύμνια ξεγυμνώνει την κοινωνία από τα στρώματα διακρίσεων και διαχωρισμών που επέβαλε το ένδυμα εδώ και χιλιετίες, λένε. Μας κάνει, δήθεν, απλά ανθρώπους, χωρίς άλλες συνδηλώσεις. Συναντώ μια τέτοια αντίληψη – με άλλη διατύπωση, αλλά η ιδέα που υπάρχει από πίσω είναι η ίδια, κατά βάση – συχνά σε site αμερικάνικων nudist colonies, όπου ευτυχισμένοι γυμνιστές χαμογελούν μπροστά από τα τροχόσπιτά τους, σε τζακούζι, παίζοντας ping-pong…Σε ελεύθερη απόδοση γράφεται εκεί πως κανείς δεν θα σε κρίνει για τις ατέλειες του σώματός σου. Να είσαι ο εαυτός σου και τέτοια…

Να το δεχτώ για περιπτώσεις όπου συναγελάζονται μεσήλικες γυμνιστές, όπως στις φωτογραφίες αυτών των site, που ανήκουν στην ίδια τάξη, έχουν πάνω-κάτω την ίδια οικονομική επιφάνεια και τα σώματά τους φέρουν πάνω-κάτω τα ίδια σημάδια του χρόνου, του ίδιου τρόπου ζωής και της ίδιας διατροφής…Αλλά θα ήταν τα πράγματα τόσο αγνά και άδολα σε περίπτωση που όλοι κυκλοφορούσαμε γυμνοί στους δρόμους και τις δουλειές μας;

Οι κρίσεις είναι βασικό στοιχείο με το οποίο ιεραρχούμε τον κόσμο γύρω μας. Ανά πάσα στιγμή κρίνουμε τον άλλο : αν είναι πιο δυνατός ή όχι από εμάς (οπότε “υποτασσόμαστε” ή επιχειρούμε να “επιβληθούμε” αντίστοιχα, στις σχέσεις, στον χώρο εργασίας, στις παρέες κτλ.), αν μας ταιριάζει ή όχι (οπότε τον προσεγγίζουμε για φιλική ή ερωτική σχέση), αν μας αρέσει ή όχι (οπότε τον προσεγγίζουμε για ερωτική σχέση, κυρίως), και, κυρίως, αν αναποκρίνεται στα πρότυπα αισθητικής της εποχής και της κοινωνίας στην οποία ζούμε (οπότε τον ιεραρχούμε “πάνω” ή “κάτω” από εμάς, ανάλογα με την λιγότερο ή περισσότερο ειλικρινή κρίση που έχουμε εκφέρει μέσα μας για τον ίδιο μας τον εαυτό). Κατά βάση δεν είναι σωστό, αλλά ποιος δεν σκέφτεται έτσι;

Φαντάζεστε έναν κόσμο ολόγυμνο; Να μη μπορείς να κρύψεις τίποτε; Ούτε κυτταρίτιδα κάτω από παντελόνια και φούστες, ούτε βυζιά-παντόφλες με wonder bra, ούτε μικρά “προσόντα” με…κάλτσες μέσα από το μποξεράκι (αυτά δεν κάνετε οι άντρες; Παραδεχτείτε το! ), ούτε να μπορείς να ανασηκώσεις χαμηλούς γλουτούς με τακούνια και τα κάθε είδους “ανασηκώματα”, ούτε σημάδια να εξαφανίσεις, τρίχες αξύριστες, άτριφτες φτέρνες, και όλα αυτά…Όλα στη φόρα. Δεν ξέρω, αλλά εγώ έχω την εντύπωση πως ο κόσμος μας θα κυριαρχούνταν ακόμη περισσότερο από την εικόνα, απ’ ό,τι συμβαίνει τώρα.

Καμία “δημοκρατία” και “ισότητα” εν γυμνώ που θα χτιζόταν πάνω στα ερείπια των αιώνων της ένδυσης…