Ώταν πάρω το πτειχίο…

…και θα επιτρέπεται να είμαι γυμνή στη δουλειά μου, ΔΕΝ θα ήθελα

• …να είμαι διευθύντρια σε κάποια μεγάλη υπηρεσία ή εταιρεία. Ξέρω εξ ιδίας εμπειρίας πόσος είναι ο πόνος στα γυμνά οπίσθια που ακολουθεί όταν σηκώνεσαι από τα αυτοκρατορικά δερμάτινα καθίσματα και ακούγεται αυτό το “Πφλοοοπ!!!”
• …να δουλεύω σε διόδια. Κρίμα δεν θα ήταν να φαίνονται πάντα μόνο τα βυζιά μου;;;
• …να είμαι ταξιθέτις. Δεν τα μπορώ τα χουφτώματα στο σκοτάδι. Θέλω τον άντρα ντόμπρο και ευθύ!
• …να είμαι κομμώτρια. Τριχούλες και πιστολάκια και σεσουάρ που τις φυσάνε απαλά πάνω σου…Αχ, μη, γαργαλιέμαι…μμμη…μη…χι χι χι…
• …να δουλεύω σε ψησταριά : λάδια που πέφτουν πιτσιλιστά πάνω σου, παραπεσμένες πατάτες, ντομάτες και κρεμμυδάκια ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών σου, λέρα που επικάθεται περιμετρικά στη φτέρνα σου και στα νύχια των ποδιών σου, βρωμάνε τα μαλλιά σου. Να συνεχίσω;
• …να είμαι μανάβισσα. Με τον καιρό κάθε – έστω και καλοπροαίρετη – αναφορά σε αγγούρια, πεπόνια και μπανάνες θα περιείχε για μένα υπονοούμενα που απλά θα με ενοχλούσαν.
• …να είμαι υπάλληλος σε εφορία. Να σου λένε ότι εκεί μέσα ξύνουμε τα τέτοια μας (ο καθένας και η καθεμια το δικό του) και να ξέρεις ότι έχουν δίκιο. Ειδικά αν το τέτοιο σου το έχεις ξυρίσει το προηγούμενο βράδυ.
• …να παρουσιάζω πρωινή εκπομπή. Τσιφτετέλια, αγκαλιές και γέλια και χαδάκια με καλλιτέχνες – φιλαράκια, aerobic και yoga…Και όλα αυτά στις 10 το πρωί; Δεν θα είχε πολύ μέλλον η εκπομπή…
• …να δουλεύω σε κατάστημα κινητής τηλεφωνίας, φορώντας υποχρεωτικά το μπλουζάκι της εταιρείας. Χωρίς παντελόνι ή φούστα…Σαν να μου το / την είχαν κλέψει θα φαινόμουν!!!
• …να δουλεύω σε κατάστημα με παπούτσια. Να σκύβω μπροστά σε πελάτη; Να πιάνω πόδια και να μυρίζω άθελά μου κάλτσες; Και όλα αυτά γυμνή; No way!!!
• …να είμαι αστροναύτης. Κάτι μου λέει ότι θα φαινόμουν γελοία με τον κώλο και τα βυζιά μου να κοιτάνε μόνιμα προς τα πάνω…

Συνελήφθη ο Στρος-Καν

…και γκρεμίστηκε εντός μου μια μεγάλη φαντασίωση. Το να είμαι σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο σε μια πόλη σαν τη Νέα Υόρκη, να είμαι γυμνή στη κρεβατάρα μου, περιτριγυρισμένη από τις μεγάλες σακούλες με τα ψώνια της ημέρας, να έχω μονάχα μια τεράστια άσπρη πετσέτα δεμένη στο κεφάλι μου και να βάφω τα νύχια των ποδιών μου, περιμένοντας τον boy του ξενοδοχείου να μου φέρει το δείπνο μου…

“Knock – Knock!” – “Yeeeeezzzz?” – “Dinner!” – “Come iiiiin!” – “Oh my GOD!!!”

…Κομμένα τώρα αυτά! Όχι πως θα τον κυνηγούσα να του κάνω στοματικό, αλλά ποτέ δεν ξέρεις τί σκέφτεται ο άλλος για τις προθέσεις σου, όταν σε βλέπει έτσι.

Συγχωρέστε μου τη γαϊδουριά σε αυτές τις δύσκολες εποχές. Η σύλληψή του απασχολεί την χώρα μας. Αλλά, αλήθεια τώρα, δεν περίμενε κανείς σας ανάλυση του συμβάντος από μένα, ε; Την αφήνω σε αυτούς που μας οδήγησαν στην κατάσταση που βρισκόμαστε και στους δημοσιογράφους που έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν πάντα όλα.

ΥΓ. Το post αφιερώνεται στον Σάκη. Ξέρει γιατί.

Πολλά φιλάκια, Σάκη!

Εγώ και το LOST

Η επαφή μου με το LOST τελείωσε, όταν έχασε την αύρα της ιστορίας του ναυαγού σε κάποιο ερημικό νησί…Όταν εμφανίστηκαν κτήρια, καταπακτές, αποικίες επιστημόνων, τεχνολογίες κ.ο.κ. Και, βασικά, όταν έπαψα να καταλαβαίνω περί τίνος πρόκειται. Αλλά δεν έχει σημασία.

Όταν έμαθα ότι στην ελληνική τηλεόραση θα παίξει σειρά με ανθρώπους που βρίσκονται άθελά τους σε ένα απόμακρο τροπικό νησί, μπήκα αυτόματα σε σκέψεις…Ή μάλλον έβαλα τον εαυτό μου μέσα στο σκηνικό. Ναυαγός σε ερημικό νησί…Ήλιος, ζέστη, θάλασσα, καρύδες…Με κουρελιασμένα ρούχα, που θα τα έβγαζα αμέσως, μόλις διαπίστωνα ότι δεν υπάρχουν τίποτε περίεργοι, που θέλουν να με θυσιάσουν σε κάποια θεότητά τους ή να με φάνε. Να με συγχωρείτε για τις προκαταλήψεις του λευκού ανθρώπου που κουβαλάω μέσα μου, αλλά, πώς να γίνει, είναι ένας φόβος και αυτός.

Τρόφιμα θα έβρισκα, δεν με φοβάμαι. Φρούτα, άντε κανένα ψάρι (μετά από κανένα μήνα προσπαθειών…), κανένα ποντίκι που θα το έπνιγα με τα ίδια μου τα χέρια για τιμωρία που περπάτησε τη νύχτα πάνω στην κοιλιά μου, ενώ κοιμόμουν. Εν ανάγκη θα έτρωγα τα νύχια μου. Τί σημασία έχει;

Θα ήμουν γυμνή! Θα έκανα μπάνιο στην καταγάλανη θάλασσα και μετά ξάπλα στην απέραντη αμμουδιά…Γυμνή…Και τον ιδρώτα και τα χαλίκια και την άμμο και το αλάτι θα το ξέπλενε από πάνω μου η ξαφνική τροπική βροχή…

Μόνη μου θα ήμουν βέβαια. Αν και θα ευχόμουν να δω κάποια μέρα να πλέει προς την στεριά ένας ημιλιπόθυμος, ξανθός, καλοσχηματισμένος νεαρός. Εννοείται, θα τον φρόντιζα μέχρι να γίνει καλά. Να συνέλθει, να μπορεί να ανάψει φωτιά, να φτιάξει και καμια καλύβα, γιατί εμένα θα μου έλειπε η δύναμη, η γνώση και βασικά η όρεξη. Δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα ερχόμασταν και πιο κοντά, οπότε όλα κομπλέ…Πόσο μάλλον, αν πάνω του έβρισκα και μια κούτα τσιγάρα.

Δεν θα μας ένοιαζε τί γίνεται παραέξω. Ούτε θα σκοτιζόμουν για καταπακτές, παράξενα σύμβολα και πειράματα. Θα ήμουν ολόγυμνη, ανεμοδαρμένη, με καλή παρέα και απλά ξένοιαστη…

Όπως όλα τα ωραία, θα τελείωνε και αυτό κάποτε. Θα εμφανιζόταν ένα καράβι, θα μας έβλεπε, θα μας έπαιρνε να μας πάει πίσω στον πολιτισμό. Θα τύλιγα γύρω μου τα κουρέλια που είχα βγάλει την ημέρα της άφιξής μου και θα αποχαιρετούσα για πάντα τον παράδεισο. Θα μου έδιναν κανονικό φαγητό, τσιγάρο και μπορεί και καμία χοντρή κουβέρτα (έτσι δεν γίνεται στις ταινίες;). Δεν φοβάμαι μήπως μου έκαναν κακό. Είμαι σίγουρη πως πρέπει να είμαι πολύ απωθητική με αξύριστες μασχάλες, αξύριστα πόδια, αξύριστο το ένα, αξύριστο το άλλο…

Όνειρο χειμερινής νυκτός

Θα γούσταρα πολύ να κάνω τον γύρο της Ευρώπης. Καλοκαίρι. Γυμνή. Και ξυπόλυτη. Και με ένα τσαντάκι με οδοντόβουρτσα, χρήματα, τίποτε έγγραφα. Με ωτοστόπ, αν οι άντρες δεν είχαν πουλί. Αλλιώς με βαν, συνοδεία ενός μπρατσαρά φίλου, να με προστατεύει από τυχόν επιθέσεις…

Να ξεκινούσα από το σπίτι, χωρίς να φοράω τίποτε. Να μην έχω να φορέσω τίποτε, ακόμη και αν το ήθελα. Να κατεβαίνω γυμνή σε βενζινάδικα, σε καντίνες. Να σταματάμε που και που σε καμία ωραία παραλία, να κάνω τα μπανάκια μου και να μαυρίζω από την κορυφή ως τα νύχια. Θα κοιμόμουν στο βαν, θα πλενόμουν στη θάλασσα ή σε κανένα ρυάκι. Και τις ανάγκες μου θα τις έκανα στο χαντάκι των εθνικών οδών, αν δεν υπήρχε πρόχειρη κάποια τουαλέτα…

Σε κανένα μήνα θα είχα επιστρέψει. Θα είχε σκληρύνει το δέρμα μου από τον αέρα και το αλάτι της θάλασσας. Θα ήμουν πραγματικά ΓΥΜΝΗ. Δεν θα ήθελα να ξαναντυθώ. Θα έπρεπε όμως…

Ωραίο είναι το όνειρό μου. Δεν σκέφτομαι αστυνομίες, λιγούρηδες, βιαστές και όλα αυτά. Όνειρο είναι, δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα εκεί.

Και όσον αφορά τον μπρατσαρά φίλο / οδηγό / προστάτη…Ε, ίσως και να του καθόμουν…

“W O W ! ! !” αναφώνησε η gymnoula, πριν την πιάσει ο προβληματισμός.

Βρήκα αυτή τη φωτογραφία στο nude-in-public.com και παραλίγο να πέσω από το κρεβάτι. Μια ολόγυμνη κοπέλα, μέρα, σε πολυσύχναστο δρόμο, ποζάρει για μια φωτογραφία με δυο ντυμένες περαστικές. Αυτή δεν φοράει απολύτως τίποτε, φαίνεται και άβαφτη, εκείνες στην τρίχα. Αμέσως φαντάστηκα τον εαυτό μου στη θέση της .

Αρχικά μου άρεσε φοβερά αυτή η φωτογραφία. Βγάζει κάτι ευχάριστο και καθόλου απειλητικό. Προσωπικά, όταν σκέφτομαι πώς θα είναι αν έβγαινα γυμνή έξω, σχεδόν τρομάζω στη σκέψη της κοροϊδίας και της χλεύης που θα με περίμενε, ειδικά (αν όχι αποκλειστικά) από τον γυναικείο πληθυσμό. Αυτή η φωτογραφία δεν βγάζει κάτι τέτοιο. Οι δυο ντυμένες κοπέλες χαμογελούν στο φακό σαν να πλαισιώνουν μια φίλη τους.

Κοιτάω και ξανακοιτάω τη φωτογραφία και δεν μπορώ, ωστόσο, να μη σχολιάσω τη διαφορά ανάμεσα στη γυμνή και τις ντυμένες. Δεν είναι το προφανές (ντυμένες – γυμνή), αλλά το τί εκπέμπει η κάθε μια. Και είναι κάτι που με φοβίζει κάπως, έχοντας κατά νου πάντα τον εαυτό μου. Εννοώ πως η γυμνή μου βγάζει και κάτι σε, δεν ξέρω πώς να το πω… Χαμογελάει κάπως ταλαιπωρημένη, μοιάζει σφιγμένη, είναι κάτασπρη, το μουνί της δεν είναι και φρεσκοξυρισμένο, είναι ψιλοάβαφτη και στις μεγάλες της πατούσες έχει κάλλους. Και αριστερά και δεξιά της δυο κουκλάρες, με τα κομμωτήρια, τα μανικιούρ / πεντικιούρ και τα επώνυμα ρούχα τους και το χαμόγελο όλο περηφάνια…

Οι ντυμένες εκπέμπουν μια ανωτερότητα. Πιθανόν να μην ένιωθαν οι ίδιες έτσι, αλλά εμένα αυτό μου βγάζει η φωτογραφία. Και σκέφτομαι τον εαυτό μου πάλι…Δεν είναι μόνο να νικήσεις τη δειλία και να βγάλεις τα ρούχα σου και να βγεις στο δρόμο. Αν είναι να το κάνεις χωρίς να δείχνεις ότι το θέλεις πραγματικά, ότι είσαι κάτι σαν περήφανη για όλο αυτό, αλλά κυκλοφορείς κατακόκκινη, με σκυμμένο το κεφάλι και περπατώντας βιαστικά σαν να σε έγδυσε με το ζόρι και σε πέταξε από το αμάξι ο οργισμένος γκόμενος , ε, τότε η νίκη επί της δειλίας είναι μισή ή και μηδαμινή…

Σκέφτομαι την γυμνή κοπέλα της φωτογραφίας. Την πληρώνουν για να βολτάρει τσίτσιδη στους δρόμους.  Μου δημιουργεί απορίες, αν και την ζηλεύω. Τί την έκανε να κάνει το βήμα; Και γιατί το πηγαίνει στα άκρα; Σε άλλες φωτογραφίες ποζάρει σε εξωτερικούς χώρους με τα πόδια ανοιχτά. Πώς την αντιμετωπίζουν άραγε οι φίλοι, οι γονείς, το αγόρι της; 

Και εγώ γράφω και ονειρεύομαι και φαντασιώνομαι γυμνή στο σπίτι, με κλειστά τα πατζούρια…Σκέφτομαι καμιά φορά πως θα ήθελα να κάνω μια  δουλειά που δεν απαιτεί ρούχα, μια και η μεγάλη μου φαντασίωση για μόνιμη και διαρκή γύμνια δεν φαίνεται πιθανό να πραγματοποιηθεί ποτέ…Λίγες είναι οι σχετικές δουλειές : μοντέλο σε πορνοπεριοδικό;  – ΟΧΙ! (μου λείπουν κάποια σωματικά προσόντα και δεν γουστάρω να με βλέπουν στα περίπτερα, στα στρατόπεδα και στις τράπεζες σπέρματος) Πορνοστάρ;  – ΟΧΙ! (θα πρέπει να κάνω προσθετική στήθους και ΞΕΡΩ ότι θα φαίνομαι γελοία. Αφήστε που δεν καταπίνω). Κάποτε σκεφτόμουν πως, αν σπούδαζα σε μακρινή χώρα, θα γούσταρα πολύ να δουλεύω ως μοντέλο για ζωγράφους ή γλύπτες. Ξέρετε, σε σχολές Καλών Τεχνών και τέτοια. Δεν χρειάζεται να είσαι κορμί με προδιαγραφές μοντέλου, δεν σε πειράζουν, δεν σε σχολιάζουν και παίρνεις και χρήματα. Και το κυριότερο : περνάς μερικές ώρες γεμάτες δημόσιας γύμνιας, χωρίς να σε λένε πουτάνα και διάφορα τέτοια. Και προάγεις έμμεσα και την Τέχνη! Καλή περίπτωση είναι επίσης να δουλέυεις σε παραλία γυμνιστών. Είχα δει κάποτε ένα ντοκιμαντέρ για μια τέτοια παραλία κάπου στην Κροατία, όπου μια κοπέλα πουλούσε παρεό (σε παραλία γυμνιστών; Τώρα που το σκέφτομαι, παράξενο…). Ήταν και αυτή ολόγυμνη.

Γυρνάω στην κοπέλα της φωτογραφίας. Κοιτάω τις πατούσες της που πατάνε φαρδιά – πλατιά στην άσφαλτο. Τι καύλα αίσθηση πρέπει να είναι…

Let’s talk about sex…

Έξοδος άκυρο σήμερα, και η γράφουσα έμεινε με την μπουκάλα, κατά πως λένε. 

Με έπιασαν πάλι οι έντονες επιθυμίες…Εννοείται δεν είμαι καμία πεινασμένη (ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ!!!!!, ωχχχχ…), αλλά να…νεαρούλα είμαι ακόμα…και άνθρωπος είμαι και εγώ…και να…σχέση δεν έχω εδώ και κάτι μήνες…και γενικά η συχνότητα των αναπαραγωγικών πράξεων δεν είναι και η επιθυμητή τελευταία…όχι ότι δεν…αλλά λίγο περισσότερο…ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ, ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΚΑΙ ΑΝΙΔΕΟΙ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΑΝΤΡΕΣ!!! δεν θα με πείραζε καθόλου. Τελοσπάντων…

Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως η επιθυμία μου να βγω γυμνή έξω δεν έχει να κάνει αποκλειστικά με το σεξ. Μάλιστα προσπαθώ να τον πείσω ότι δεν είναι καν η κύρια παράμετρος.

Αλλά ώρες ώρες με πιάνουν κάτι…να το πω ωμά,  καύλες, και σκέφτομαι…Το σεξ σε δημόσιο χώρο πρέπει να είναι απίστευτο. Να βγαίνεις γυμνή για καφέ, ας πούμε με το αγόρι σου και εκεί που μιλάτε και γελάτε να αρχίζει τα χάδια (σε ανύποπτα και καθόλου ”πονηρά” σημεία, αλλά σε γυμνό δέρμα) και τα φιλιά. Δεν μπορεί, ανταποκρίνεσαι και εσύ. Και αν αφεθείς; Και αν ανεβείς πάνω του και αρχίζεις να τρίβεσαι; Να βιάζεσαι να μπει μέσα σου και να τελειώσει, να μη δώσεις για υπερβολικά πολλή ώρα λαβή στους γύρω που σε βλέπουν σε μια τόσο προσωπική στιγμή. Και όταν τελειώσει, να σταθείς πάλι στα πόδια σου και να φύγεις μαζί του ή μόνη σου, χωρίς να σκουπίσεις από πάνω σου τον ιδρώτα και τα άλλα υγρά…Με τα κόκκινα σημάδια από τις παλάμες του να αχνοφαίνονται ακόμα στη μέση, το στήθος και τον κώλο σου και τα μαλλιά ανάκατα. Έτσι, σαν άγριο ζώο, γυμνό, ξυπόλυτο, που αναπαράγεται όποτε το πιάσει η επιθυμία και η ανάγκη.

Δεν συνεχίζω. Το blog μου είναι blog σκέψεων και προβληματισμού, όχι τσοντοsite ;) . Πάω στο κρεβάτι μου τώρα, να κλείσω το φως και να ξαπλώσω. Θα τα ξανασκεφτώ όλα αυτά, όσο πιο ζωηρά γίνεται. Δεν είμαι πολύ μακριά από όλο αυτό…Ρούχα δεν φοράω. Μονάχα η καφετέρια και το αγόρι λείπουν…

Καληνύχτα και καλό Σαββατοκύριακο. Και καλό σεξ σας εύχομαι…

Υπέροχα!!!

Το προηγούμενο post με ψυχοπλάκωσε κάπως. Να ένα βιντεάκι που με έφτιαξε πάλι

(Σημείωση : ακατάλληλο δι’ ανηλίκους)

Αν δεν εμφανίζεται το βίντεο, πατήστε ανανέωση στο browser. Αν και τότε δεν βλέπετε τίποτε, δείτε το απ’ ευθείας εκεί απ’ όπου το βρήκα.

Έτσι ναι! Σήμερα κιόλας!

Σκέψεις για το μέλλον

Στην παρούσα φάση της ζωής μου δεν μου είναι πάντα εύκολο να είμαι πάντα γυμνή. Πολλές ώρες την ημέρα πρέπει να φοράω ρούχα, είτε επειδή δέχομαι ή κάνω επισκέψεις, είτε επειδή πρέπει να πάω στη σχολή ή για ψώνια, καφέ κτλ. Τουλάχιστον κοιμάμαι γυμνή, είτε είμαι μόνη μου, είτε με “παρέα”…Αυτό είναι must για μένα, από τότε που έφυγα για σπουδές από το σπίτι.

Σκέφτομαι τι θα κάνω μόλις πάρω το πτυχίο…Ως γνήσια πτυχιούχος ελληνικού πανεπιστημίου, θα με περιμένουν και μένα κάποιοι μήνες (για να μείνω στο πιο αισιόδοξο σενάριο…) ανεργίας. Θα πρέπει να μείνω με τους δικούς μου, οπότε γύμνια γιοκ! Ούτε καν τη νύχτα στο κρεβάτι.

Αυτ’ο κάποτε θα ξεπεραστεί. Θα βρω τη δουλίτσα μου, θα μπω στο δικό μου σπιτάκι! Πριν δε τα τριάντα σκοπεύω να παντρευτώ.

Άλλο πρόβλημα και αυτό! Θα ήθελα πολύ ο αγαπητός μου αντρούλης να με δέχεται αν είμαι τσίτσιδη στο σπίτι, όλη μέρα, κάθε μέρα. Και αν είναι και αυτός, ακόμα καλύτερα! Η αλήθεια είναι ότι απέφευγα στις μέχρι τώρα σχέσεις μου να θίξω το θέμα. Δεν μιλούσα με τα αγόρια μου ποτέ για την εμμονή μου με τη γύμνια, ούτε ήμουν όλη την ώρα γυμνή μπροστά τους. Είχα πάντα στο μυαλό μου τι θα έλεγαν για μένα στους κολλητούς τους, ειδικά όταν κάποια στιγμή θα χωρίζαμε. Θεωρούσα (και εν πολλοίς θεωρώ) πως δύσκολα κάποιος θα του θεωρούσε φυσιολογικό. Κολλήματα, θα μου πείτε…

Ας γυρίσω στα περί γάμου. Πρέπει να ομολογήσω πως καμία φορά, στις πολύ πρόστυχές μου στιγμές, ονειρεύομαι να μου κάνει πρόταση γάμου ένας πάμπλουτος και κάπως ηλικιωμένος κύριος. Να μου τάξει πλούτη και ανέσεις, μια ξένοιαστη ζωή στην τεράστια βίλα του και δώρα, με έναν μονάχα όρο: να είμαι από την κορυφή ως τα νύχια γυμνή, από το πρωί ως το βράδυ, παντού και πάντα. ιγά μη δε δεχόμουν! θα έκανα τη δύσκολη (έτσι δε πρέπει; ), αλλά θα δεχόμουν.

Θα απολάμβανα τη dolce vita. Όλη μέρα στη πισίνα, με τον υπηρέτη να μου εκπληρώνει κάθε επιθυμία. Βουτιές, μανικιούρ, πεντικιούρ, μασάζ, άσκηση με προσωπικό γυμναστή. Μέχρι και άτομο να μου ξυρίζει το μουνί θα ζητούσα! Και το βράδυ, σαν καλή κυρά του σπιτιού, θα υποδεχόμουν τους καλεσμένους μας.

Αναρωτιέμαι πως θα ένιωθα μετά από, ας πούμε, πέντε χρόνια συνεχούς γύμνιας. Θα πρέπει να είναι και γαμώ τις καταστάσεις!

Άντε να πάρω το πτυχίο! Μπορεί να με περιμένει ένας τέτοιος γάμος! Πουτανιά; Δε λέω, είναι λιγάκι…

Αϋπνίες 2

Ακόμα δεν κατάφερα να αποκοιμηθώ...Σαν να με κόλασε η ιδέα να πάω γυμνή ως το περίπτερο. Το μυαλό μου άρχισε τις φαντασιώσεις πάλι. Και προχώρησε παραπέρα...Να ήμουν κάπου σε μια άλλη χώρα, όπου δεν θα με ήξερε κανείς. Τουρίστρια ας πούμε σε κάποιο θέρετρο της Ν. Γαλλίας. Να κατέβαινα τσίτσιδη στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου, να παρατούσα αδιάφορη τα κλειδιά και να έβγαινα έξω, μέρα μεσημέρι. Θα περπατούσα μερικά μέτρα και θα ρωτούσα τον πρώτο έκπληκτο περαστικό προς τα που πέφτει η παραλία. Εντωμεταξύ θα είχα αντιληφθεί τα πρώτα σχόλια : αποδοκιμασίες μετά κουνήματος του κεφαλιού από ηλικιωμένες γυναίκες, σφυρίγματα από άντρες, γέλια από γυναίκες...

Καθ’ οδόν προς τη παραλία θα με σταματούσε κάποια παρέα από νεαρά παληκάρια. Ίσως και να μου ζητούσαν να βγούμε φωτογραφία. Αν δεχόμουν (γιατί όχι; Φαντασίωση είναι), θα με έβαζαν στο κέντρο, θα τύλιγαν τα χέρια τους γύρω από τη μέση μου και θα χαμογελούσαμε στο φακό. Χαμογελώντας όσο πιο ευγενικά γίνεται θα αρνιόμουν προτάσεις για κάτι παραπάνω και θα συνέχιζα προς την παραλία.

Φτάνοντας εκεί θα διαπίστωνα πως είμαι η μόνη γυμνή. Πριν προλάβουν να με λυντσάρουν εξαγριωμένες μητέρες ανηλίκων θα βουτούσα στη θάλασσα. Βγαίνοντας από το νερό θα έπαιρνα γρήγορα πάλι τον δρόμο της επιστροφής, για να αποφύγω τυχόν προτάσεις από νεαρούς με στιβαρά μπράτσα να με αλείψουν με αντηλιακό. Τα μασάζ με ανάβουν και δεν θα ήθελα να παρεκτραπώ σε μία δημόσια παραλία…

Το κορμί μου θα έσταζε ολόκληρο καθώς θα ανέβαινα το χωματόδρομο που οδηγεί στον κεντρικό δρόμο. Χαλίκια, χώμα και σκόνη θα έμπαιναν ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών μου και ρανίδες αλμυρού νερού θα κατευθύνονταν σιγά σιγά από τα βρεγμένα μαλλιά μου προς την σχισμή του κώλου μου.

Δεν συνεχίζω. Σαν να άναψα για τα καλά Καλό ξημέρωμα!