Διάφορες καταστάσεις – και καλές και λιγότερο καλές – πλάκωσαν μαζί τον τελευταίο καιρό και δεν είχα ούτε τον χρόνο, ούτε και πολλή διάθεση να ασχοληθώ με το blog.

Ευχαριστώ, βεβαίως, όσους επισκέπτονταν (ή συνέχιζαν να επισκέπτονται) τους τελευταίους δυο και κάτι μήνες το ιστολόγιό μου.

Θα τα πούμε σύντομα!

Φιλάκια

Γυμνούλα

Τί υπέροχοι δυο μήνες! Πολύ μπάνιο (με αμφίεση), πολύ ποτό και τα χίλια-δυο που το συνοδεύουν, καθόλου διάβασμα.

Πάντως, φέτος το τέλος του καλοκαιριού, πέραν της κρίσης και όλων αυτών, μου “χάρισε” δυο ειδήσεις που με χάλασαν.

Η πρώτη ήταν το ότι ψηφίστηκε ο νέος νόμος-πλαίσιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, που για περιπτώσεις σαν εμένα σημαίνει πως πρέπει να στρωθώ κάμποσο παραπάνω στο διάβασμα. Τα άλλα άρθρα τα αφήνω ασχολίαστα…

Η δεύτερη είναι ότι ετοιμάζεται όπου νά ‘ναι νόμος που θα προβλέπει άρση της ανωνυμίας των blogs, υποχρεωτική αναγραφή / δήλωση διαχειριστή και συγγραφέων κτλ. Καταλαβαίνετε πως αν γίνει αυτό, το ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΟ σας gymnoula.wordpress.com (πάντως, ακόμη σε επίπεδο κάτω των 1000000000 hits με αφήσατε. Αναγνώστες να σου τύχουν!!! ) θα κλείσει ρολά. Αυτό μου έλειπε τώρα να πρέπει να δηλώσω ΕΓΩ τα στοιχεία μου, επειδή κάποιοι έπαιζαν – όπως φαίνεται -  τα παιχνίδια τους στα “ενημερωτικά” blogs του πολυχρονεμένου μας ελληνικού διαδικτύου…Ίδωμεν.

Μόλις μου το επιτρέψει ο χρόνος (νέος νόμος-πλαίσιο, με ευρεία μάλιστα συναίνεση… Είπαμε!) θα ετοιμάσω ένα super post για το Cap d’ Agde. Αρχαίοι Έλληνες, καρδινάλιοι, γκιγιοτίνες, Ισπανικός Εμφύλιος, Ναζί και πολύ γυμνό! Αναμείνατε στις οθόνες σας!

Επανέρχομαι.

Το έγραψα και στο post για τη “γυμνή” ποδηλατοδρομία στη Θεσσαλονίκη. Βάλε “γυμνός / – ή / – ό” και η προσοχή του κοινού είναι βέβαιη. Στο διαδίκτυο έτσι κι αλλιώς. Μόνο που φαίνεται πως πλέον ο χαρακτηρισμός ενός site ως απλής τσόντας δεν επαρκεί, δεδομένης της τεράστιας προσφοράς. Άσε που υπάρχει πάντα η ρετσινιά του “απαγορευμένου”, του αυνανισμού, του virus…Και ποιος παραδέχεται ότι βλέπει τσόντες στο pc; Όλοι τις βλέπετε (ναι εσείς, οι άντρες! Φτου σας! ) μόνοι σας, αποθηκεύετε εικόνες και βίντεο σε φακέλους καλά κρυμμένους, για να μη τους βρουν ποτέ σύζυγοι και γκόμενες και αναρωτηθούν τί άραγε κάνουν λάθος στο κρεβάτι…

Τελοσπάντων, επειδή, απ’ ό,τι φαίνεται, το διαδίκτυο δεν έχει όρια στις δυνατότητες και τις ιδέες του, προσφέρει που και που το γυμνό σε πιο απενοχοποιημένη, χιουμοριστική και, τελικά, ηλίθια μορφή.

Τρία παραδείγματα

1. www.ilove2cooknaked.com. Live μαγειρική με γυμνές μαγείρισσες. Δεν είναι τσόντα. Δεν θα βρει κανείς ούτε σεξ, ούτε πίπες, ούτε τίποτε. Απλά κάτι χαζοχαμογελούσες να μαγειρεύουν γυμνές. Και τα επίμαχα σημεία καλύπτονται με φραουλίτσες και τέτοια χαριτωμένα, μπας και κολαστεί κανείς και ξεχάσει κανένα υλικό. Κατά τ’ άλλα, στην περιγραφή του site (αριστερά) αυτό που κυριαρχεί είναι οι λέξεις “pictures”, “nude auditions”, παραδίπλα “uncensored”…Αμ πώς;
2. www.nakednews.com. Θα το έχετε ακουστά. Διαδικτυακό κανάλι (κάπου είχα διαβάσει ότι υπάρχει και ελληνική version), με τεράστια επιτυχία (τουλάχιστον αρχικά), με παρουσιάστριες να παρουσιάζουν την επικαιρότητα, να γδύνονται σταδιακά μέχρι να μείνουν ολοτσίτσιδες, στο τέλος να κάνουν μια στροφή και να φεύγουν σινάμενες – κουνάμενες. Έχει και άντρες παρουσιαστές.
3. http://nakedyogaschool.com. Yoga χωρίς ρούχα…Διάβασα ότι στην Αμερική και το Ηνωμένο Βασίλειο ξεφύτρωναν κάποτε σαν τα μανιτάρια τέτοιες σχολές…Στο συγκεκριμένο site κυριαρχούν φωτογραφίες γυμνών ανθρώπων, να τεντώνονται και να ανοίγονται, να δείχνουν “τα πάντα όλα”, που λένε (πάντα oi γυναίκες. Οι άντρες είναι instructors…), μια γυμνή μαύρη ορθώνει τον πισινό της στηριγμένη σε καρέκλα περιμένοντας οδηγίες από τον γυμνό δάσκαλο, μια γυμνή έγκυος παρουσιάζει τεχνικές που οδηγούν σε πιο ανώδυνο τοκετό (και όλο αυτό επιγράφεται επανειλημμένα ως naked orgasmic birth practice, ecstatic και τέτοια. Πέραν των άλλων αυτές οι ασκήσεις “also help build communication and clarity of intention between partners” ή “allows us to connect to earth energies and empower ourselves”. Αν είναι έτσι…)
Τίποτε το σεξουαλικό, ε;. Απλά σοβαρό περιεχόμενο δοσμένο σε γυμνή μορφή. Ακριβώς αυτό που θα σε κάνει να τα προτιμήσεις. Αντί για τον Αυτιά και την Τρέμη, nakednews. Αντί για τη Μανωλίδου να φωνάζει “Έχετε δυο λεπτά!” και τον χοντρό μουστακαλή από δίπλα να ετοιμάζεται βλοσυρός να τσιμπήσει από 25 πιάτα επίδοξων master chefs, ilove2cooknaked. Αντί για κανονικό σεμινάριο yoga με κανονικούς ανθρώπους κάθε κοπής, nakedyogaschool.

Είμαι σίγουρη πως υπάρχουν και άλλες τέτοις περιπτώσεις. Να θυμηθώ την αεροπορική εταιρεία (http://www.naked-air.com) που προσέφερε τη δυνατότητα στους επιβάτες (γυμνιστές που πήγαιναν σε διάφορα nudist events) να τσιτσιδώνονται εν ώρα πτήσης; Αλλά επι – και αποβιβάζονται ντυμένοι…Ή την αεροπορική – πάλι – εταιρεία με έδρα τη Νέα Ζηλανδία που έβαλε τους και τις αεροσυνοδούς της να παρουσιάσουν σε βίντεο τα περί ασφαλείας με στολές…body painting (βλ. εδώ); Και καλά για να κάνουν τους επιβάτες να δώσουν τη δέουσα προσοχή…

Θα το ξαναπώ. Στις μέρες μας, πλέον, αν θέλεις να είσαι χωρίς ρούχα ή θα πρέπει να ανήκεις στην αντίστοιχη βιομηχανία ή να βρεις τρόπο να το πλασάρεις χιουμοριστικά, με μήνυμα, με με με…Εξαιρείται ο γυμνισμός, αλλά και αυτός προϋποθέτει άλλες υπερβάσεις και έχει τους περιορισμούς του (καλοκαίρι, παραλία κτλ.). Εκτός κι αν έχεις το θάρρος να το πουλήσεις ως καθαρή τρέλα…Αλλά πόσοι έχουν αυτό το θάρρος;

Στην περίπτωση που θέλεις να ζεις γενικά γυμνός υπάρχει πρόβλημα. Αν πεις ότι γουστάρεις να κυκλοφορείς χωρίς ρούχα, γιατί τη βρίσκεις με τα βλέμματα των άλλων, το έχεις χάσει το παχνίδι. Και καλώς έτσι. Αν πεις ότι σου αρέσει η αίσθηση της ελευθερίας, ότι δεν νιώθεις ενοχές για το γυμνό σου σώμα και όλα αυτά, σε κοιτάνε κάπως…Και δεν πα’ να λες ό,τι θέλεις για την ηθική σου ακεραιότητα…

Υπάρχουν site στο διαδίκτυο – τα επισκέφθηκα παλαιότερα και δεν θυμάμαι διευθύνσεις – που μιλάνε για “nude way of life”, “nude recreation”, για την ελευθερία που σου δίνει η γύμνια, για τα καλά που προσφέρει στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών (!) και άλλα τέτοια. Είμαι λιγάκι δύσπιστη, γιατί τέτοιες ρήσεις μου θυμίζουν σχεδόν αυτόματα αυτές τις σύγχρονες αιρέσεις, με τους “δασκάλους” και τους “masters” και τους οικισμούς τους, όπου εφαρμόζουν πιστά το “φιλοσοφικό” τους πρόγραμμα οι ίδιοι και οι μαθητές / “πιστοί” / οπαδοί τους.

Διαφωνώ δε όλο και περισσότερο με επιχειρήματα του στυλ “γυμνοί και γυμνές είμαστε όλοι και όλες ίσοι και ίσες”, με την έννοια ότι απαλείφεται ο διαχωρισμός των ανθρώπων με βάση τα ρούχα : δεν διακρίνεις φτωχό από πλούσιο, εργάτη από επιχειρηματία, οικοδόμο από χρηματιστή κτλ. Η γύμνια ξεγυμνώνει την κοινωνία από τα στρώματα διακρίσεων και διαχωρισμών που επέβαλε το ένδυμα εδώ και χιλιετίες, λένε. Μας κάνει, δήθεν, απλά ανθρώπους, χωρίς άλλες συνδηλώσεις. Συναντώ μια τέτοια αντίληψη – με άλλη διατύπωση, αλλά η ιδέα που υπάρχει από πίσω είναι η ίδια, κατά βάση – συχνά σε site αμερικάνικων nudist colonies, όπου ευτυχισμένοι γυμνιστές χαμογελούν μπροστά από τα τροχόσπιτά τους, σε τζακούζι, παίζοντας ping-pong…Σε ελεύθερη απόδοση γράφεται εκεί πως κανείς δεν θα σε κρίνει για τις ατέλειες του σώματός σου. Να είσαι ο εαυτός σου και τέτοια…

Να το δεχτώ για περιπτώσεις όπου συναγελάζονται μεσήλικες γυμνιστές, όπως στις φωτογραφίες αυτών των site, που ανήκουν στην ίδια τάξη, έχουν πάνω-κάτω την ίδια οικονομική επιφάνεια και τα σώματά τους φέρουν πάνω-κάτω τα ίδια σημάδια του χρόνου, του ίδιου τρόπου ζωής και της ίδιας διατροφής…Αλλά θα ήταν τα πράγματα τόσο αγνά και άδολα σε περίπτωση που όλοι κυκλοφορούσαμε γυμνοί στους δρόμους και τις δουλειές μας;

Οι κρίσεις είναι βασικό στοιχείο με το οποίο ιεραρχούμε τον κόσμο γύρω μας. Ανά πάσα στιγμή κρίνουμε τον άλλο : αν είναι πιο δυνατός ή όχι από εμάς (οπότε “υποτασσόμαστε” ή επιχειρούμε να “επιβληθούμε” αντίστοιχα, στις σχέσεις, στον χώρο εργασίας, στις παρέες κτλ.), αν μας ταιριάζει ή όχι (οπότε τον προσεγγίζουμε για φιλική ή ερωτική σχέση), αν μας αρέσει ή όχι (οπότε τον προσεγγίζουμε για ερωτική σχέση, κυρίως), και, κυρίως, αν αναποκρίνεται στα πρότυπα αισθητικής της εποχής και της κοινωνίας στην οποία ζούμε (οπότε τον ιεραρχούμε “πάνω” ή “κάτω” από εμάς, ανάλογα με την λιγότερο ή περισσότερο ειλικρινή κρίση που έχουμε εκφέρει μέσα μας για τον ίδιο μας τον εαυτό). Κατά βάση δεν είναι σωστό, αλλά ποιος δεν σκέφτεται έτσι;

Φαντάζεστε έναν κόσμο ολόγυμνο; Να μη μπορείς να κρύψεις τίποτε; Ούτε κυτταρίτιδα κάτω από παντελόνια και φούστες, ούτε βυζιά-παντόφλες με wonder bra, ούτε μικρά “προσόντα” με…κάλτσες μέσα από το μποξεράκι (αυτά δεν κάνετε οι άντρες; Παραδεχτείτε το! ), ούτε να μπορείς να ανασηκώσεις χαμηλούς γλουτούς με τακούνια και τα κάθε είδους “ανασηκώματα”, ούτε σημάδια να εξαφανίσεις, τρίχες αξύριστες, άτριφτες φτέρνες, και όλα αυτά…Όλα στη φόρα. Δεν ξέρω, αλλά εγώ έχω την εντύπωση πως ο κόσμος μας θα κυριαρχούνταν ακόμη περισσότερο από την εικόνα, απ’ ό,τι συμβαίνει τώρα.

Καμία “δημοκρατία” και “ισότητα” εν γυμνώ που θα χτιζόταν πάνω στα ερείπια των αιώνων της ένδυσης…

Που τώρα, απ’ ό,τι φαίνεται, της προέκυψε και ένα επιπλέον φλωροπρόβλημα, που οδηγεί τα πράγματα κάπως προς τα πίσω. Φόρεσα και εγώ τα σανδάλια μου μια απο τις προηγούμενες μέρες, καθώς έφευγα για να γράψω και… στη Σχολή κρύωσαν τα πέλματά μου. Το κρύο δάπεδο εκείνο το δροσερό πρωί μου προκάλεσε αυτή την ενοχλητική ελαφρά παγωμάρα στα δάχτυλα, που επεκτάθηκε και στις φτέρνες. Δηλαδή στα σημεία του πέλματος που κανονικά ακουμπάνε στο δάπεδο, όταν είμαι ξυπόλυτη. Θέλω και ολοκληρωτικές γύμνιες κατά τ’ άλλα…Φτου με!!! Εσείς μη φτύνετε. Ευχηθείτε να μην επαναληφθεί η εμπειρία.

Αλλά δεν φαίνεται να έχασα και τίποτε. Όπου και να έψαξα, αυτό που αποκόμισα ήταν ότι ήταν μάλλον μια ημίγυμνη – για να μη πω ντυμένη -  ποδηλατοδρομία. Τόπλες άντρες, γυναίκες που κυκλοφορούσαν μονάχα με την κοιλιά έξω, κάποιοι με εσώρουχα και body painting / πράσινα φύλλα και ξέρω εγώ τί άλλο. Α, είδα και ένα βιντεάκι στο youtube, όπου μια κοπελιά (πεζή) έδειξε για ένα δευτερόλεπτο τα βυζιά της καθώς βόλταρε στη Τσιμισκή. Και σε κάποιο σημείο περνάει ένας πραγματικά ολόγυμνος νεαρός…Και μπροστά από την Καμάρα μια γυμνόστηθη γυναίκα ξέρναγε φλόγες…

Δεν είναι σωστό, βέβαια, να κρίνω χωρίς να έχω συμμετάσχει. Έχω υπ’ όψιν μου μονάχα φωτογραφίες και βίντεο από ενημερωτικά site. Είναι λογικό εκεί να μη δείχνουν κώλους και άλλα τέτοια (…αλήθεια, είναι;). Από την άλλη, πάντως, έχω δει σε εξίσου σοβαρά με τα…δικά μας ενημερωτικά site φωτογραφίες από προηγούμενες ποδηλατοδρομίες που έγιναν σε άλλες ευρωπαϊκές και μη πόλεις και εκεί οι γυμνοί και οι γυμνές κυριαρχούν. Για να μην πω πως όλοι ήταν γυμνοί. Και τους δείχνουν όπως ήταν, χωρίς blur και τέτοια.

Και μπορεί πραγματικά να υπήρχαν πολλοί ολόγυμνοι ποδηλάτες στη Θεσσαλονίκη. Αλλά, γιατί δεν κυριαρχούν σε όποια εικόνα και βίντεο έχω δει; Αν είναι να τους ψάχνεις με μεγεθυντικό φακό, άστο καλύτερα. Αν είναι να συμμετέχουν 500 (τυχαίος αριθμός) ημίγυμνοι / ντυμένοι και ένας (τυχαίος αριθμός) γυμνός, άστο καλύτερα.  Αν είναι να πλασάρεται μια ποδηλατοδρομία ως γυμνή και τελικά να βλέπεις μονάχα γυμνές κοιλιές και γυμνές γάμπες, άστο καλύτερα. Αν είναι να διαφημίζεται μια ποδηλατοδρομία ως γυμνή για να τραβήξει πάνω της τα βλέμματα και τις κάμερες και τελικά δεν είναι και τόσο γυμνή, άστο καλύτερα.

Δεν υπονοώ τίποτε. Είχε και μηνύματα η όλη ιστορία. Να αφήσουμε τα αυτοκίνητα, να χρησιμοποιούμε μέσα φιλικά προς το περιβάλλον κτλ. Και να απενοχοποιηθεί το γυμνό σώμα, διάβασα κάπου. Είμαι σίγουρη πως τα μηνύματα τα πέρασαν οι (μη) γυμνοί ποδηλάτες…Κυρίως το δεύτερο. Και τελοσπάντων, καλά έκανε και πήγε να περάσει τέτοια μηνύματα η “γυμνή” ποδηλατοδρομία. Δε λέω. Ειδικά σε μια χώρα όπου πολλές φορές (εξαρτάται…) το να είσαι δημόσια γυμνός /-ή είναι εγγύηση κάθε είδους επιτυχίας και κάθε είδους δημοσιότητας. Ειδικά σε μια χώρα που για να γδυθείς χωρίς να σου την πουν, θα πρέπει είτε να είσαι στη μπανιέρα, είτε στο κρεβάτι με το αίσθημά σου, είτε νεοσύλλεκτος στον στρατό, είτε επώνυμος που τσιτσιδώνεται για να μας ευαισθητοποιήσει για έναν καλό σκοπό, είτε να έχεις να περάσεις κάποιο μήνυμα που προφανώς δεν θα είχε καμια ελπίδα να ακουστεί αλλιώς με την ίδια ένταση. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις είτε δουλεύεις σε στριπτιζάδικο, είτε σε πληρώνουν για να σε δουν όπως σε γέννησε η μάνα σου στα περίπτερα, είτε είσαι κάπως “αλλιώτικος” (με την καλή ή την κακή έννοια), σύμφωνα, πάντα, με την πλειοψηφία (αν είσαι π.χ. γυμνιστής), είτε άτομο με ενοχές, απωθημένα και φαντασιώσεις κρυμμένες καλά πίσω από κλειστά παράθυρα και κουρτίνες (σαν εμένα π.χ…).

Θα πουν κάποιοι – και μου το έχουν πει – “Μιλάς και εσύ; Που το blog σου μάλλον δεν θα το διάβαζε κανένας, αν δεν είχε ως θέμα του το γυμνό;”. Σωστό και αυτό. Αν και αρκετά προσβλητικό για πολλούς από τους αναγνώστες, μια και δεν μου έχουν δείξει ότι επισκέπτονται το blog για να ικανοποιήσουν τα γενετήσιά τους, αλλά επειδή κατά βάση έχουν παρόμοιες “κλίσεις”… Άλλος θα μπορούσε να πει : “Μιλάς και εσύ; Που η πιο γυμνή σου εμπειρία ήταν τότε που έκανες τόπλες μπάνιο;”. Σωστό και αυτό. Και πρόβλημά μου. Και άποψή μου. Ή : “Μιλάς και εσύ; Του χρόνου να πας εσύ! Και μάλιστα γυμνή!” Σωστό και αυτό. Αλλά δεν θα το κάνω, αν είναι να είμαι σαν τη μύγα μες στο γάλα σε μια κατά τ’ άλλα “Διεθνή ΓΥΜΝΗ ποδηλατοδρομία”. Ή : “Μιλάς και εσύ; Αφού δεν ήσουν, να δεις, τί μιλάς, μωρή;” Σωστό και αυτό. Μακάρι να με διαψεύσει κάποιος (είναι αρκετά πιθανό να έχω και άδικο), αλλά κάτι μου λέει ότι δεν υπήρχε τίποτε το πραγματικά γυμνό στη “γυμνή” ποδηλατοδρομία. Κανένα πρόβλημα κατά βάση. Δεν περιμένω, άλλωστε, να γίνει μια γυμνή ποδηλατοδρομία, για να δω επιτέλους έναν ολόγυμνο άντρα, σε περίπτωση που υποψιάζεται κανείς κάτι τέτοιο.

Αλλά, να, όλο αυτό μου θυμίζει τη χαζή αντίληψη που περιβάλλει τη γύμνια εκτός ιδιωτικού χώρου στη χώρα μας και παντού. Κοτσάρουμε ένα “γυμνό/-ή/-ό” σε οτιδήποτε για να εξασφαλίσουμε την προσοχή του κόσμου. Είτε για καλό (όπως στην περίπτωση της ποδηλατοδρομίας), είτε για ικανοποίηση πιο “ταπεινών” ορμών…Θα μου πείτε, γίνεται κι αλλιώς;

Τελοσπάντων…Αν η ποδηλατοδρομία ήταν όντως γυμνή, παρακαλώ να με ενημερώσετε, προκειμένου να αναρτήσω μια ταπεινή και έκπληκτη συγγνώμη σε επόμενο post. Αλήθεια.

Η μ@$%#&$*&%η σελίδα ενός χοντρού βιβλίου (Ναι! Διαβάζω και βιβλία. Συνήθως τα ίδια κάθε Ιανουάριο, Μάιο / Ιούνιο και Σεπτέμβριο…) έσκισε πριν καμία ωρίτσα το τρυφερό και απαλό δέρμα του δεξιού μου βυζιού, καθώς το ξεφύλλιζα ξαπλωμένη μπρούμυτα. Ο πόνος πέρασε, τα δάκρυα στέγνωσαν και μπορώ και βλέπω πλέον καθαρά τα όσα γράφω εδώ.

Επρόκειτο είτε για κακό οιωνό για την απόδοσή μου στο συγκεκριμένο μάθημα, είτε για προειδοποίηση να μην αρχίσω από τώρα το διάβασμα, είτε για επιβεβαίωση ότι είμαι ακόμα μια φλωρογυμνή. Ή…;

Προχθές είχα δέσει σε χαλαρή πλεξούδα τα μαλλιά και κοιτιόμουν στον καθρέφτη, πριν βγω, λέγοντας σα χαζό μέσα μου πως μοιάζω με Αμαζόνα…Αυτές έκοβαν το ένα τους βυζί. Ήταν πολεμίστριες και τους εμπόδιζε στον πόλεμο. Είμαι φοιτήτρια και με εμποδίζουν στο διάβασμα και τον δικό μου πόλεμο με τα μαθήματα…Οπότε φρόντισε η μοίρα να σκιστεί λιγάκι το ένα από τα δικά μου…Να σου η Αμαζόνα!

Να είναι όλοι βέβαιοι ότι θα πολεμήσω και εγώ γενναία! Ώσπου να με ρίξει χάμω ως άλλη Πενθεσίλεια ο θηλυκός Αχιλλέας με τα γυαλιά και το ταγιέρ που με περιμένει σε μερικές μέρες σε κάποια αίθουσα του πανεπιστημίου. Και όταν μου βγάλει το κράνος, σκύψει από πάνω μου και δει τη μουδιασμένη φάτσα μου, θα μου πει : “Με ακούτε; Δεσποινίς, με ακούτε; Κοπήκατε!” Και δεν θα εννοεί το βυζί μου…

Φιλάκια!

• …να είμαι διευθύντρια σε κάποια μεγάλη υπηρεσία ή εταιρεία. Ξέρω εξ ιδίας εμπειρίας πόσος είναι ο πόνος στα γυμνά οπίσθια που ακολουθεί όταν σηκώνεσαι από τα αυτοκρατορικά δερμάτινα καθίσματα και ακούγεται αυτό το “Πφλοοοπ!!!”
• …να δουλεύω σε διόδια. Κρίμα δεν θα ήταν να φαίνονται πάντα μόνο τα βυζιά μου;;;
• …να είμαι ταξιθέτις. Δεν τα μπορώ τα χουφτώματα στο σκοτάδι. Θέλω τον άντρα ντόμπρο και ευθύ!
• …να είμαι κομμώτρια. Τριχούλες και πιστολάκια και σεσουάρ που τις φυσάνε απαλά πάνω σου…Αχ, μη, γαργαλιέμαι…μμμη…μη…χι χι χι…
• …να δουλεύω σε ψησταριά : λάδια που πέφτουν πιτσιλιστά πάνω σου, παραπεσμένες πατάτες, ντομάτες και κρεμμυδάκια ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών σου, λέρα που επικάθεται περιμετρικά στη φτέρνα σου και στα νύχια των ποδιών σου, βρωμάνε τα μαλλιά σου. Να συνεχίσω;
• …να είμαι μανάβισσα. Με τον καιρό κάθε – έστω και καλοπροαίρετη – αναφορά σε αγγούρια, πεπόνια και μπανάνες θα περιείχε για μένα υπονοούμενα που απλά θα με ενοχλούσαν.
• …να είμαι υπάλληλος σε εφορία. Να σου λένε ότι εκεί μέσα ξύνουμε τα τέτοια μας (ο καθένας και η καθεμια το δικό του) και να ξέρεις ότι έχουν δίκιο. Ειδικά αν το τέτοιο σου το έχεις ξυρίσει το προηγούμενο βράδυ.
• …να παρουσιάζω πρωινή εκπομπή. Τσιφτετέλια, αγκαλιές και γέλια και χαδάκια με καλλιτέχνες – φιλαράκια, aerobic και yoga…Και όλα αυτά στις 10 το πρωί; Δεν θα είχε πολύ μέλλον η εκπομπή…
• …να δουλεύω σε κατάστημα κινητής τηλεφωνίας, φορώντας υποχρεωτικά το μπλουζάκι της εταιρείας. Χωρίς παντελόνι ή φούστα…Σαν να μου το / την είχαν κλέψει θα φαινόμουν!!!
• …να δουλεύω σε κατάστημα με παπούτσια. Να σκύβω μπροστά σε πελάτη; Να πιάνω πόδια και να μυρίζω άθελά μου κάλτσες; Και όλα αυτά γυμνή; No way!!!
• …να είμαι αστροναύτης. Κάτι μου λέει ότι θα φαινόμουν γελοία με τον κώλο και τα βυζιά μου να κοιτάνε μόνιμα προς τα πάνω…